Op Vijf Poten Naar Dakar* (23)


Hartje nacht, hondewacht

AAN BOORD ZWARTE ZEE, 28° 18′ NOORD, 15° 51′ WEST, ZONDAG

Een sleepreis van 2600 mijl.

De brug van de Zwarte Zee wordt flauw verlicht door het schijnsel van de volle maan, die vrijwel in het verlengde van de masten aan de hemel staat. Het is zacht, windstil weer en de zee is haast als een spiegel. Dekken en verschansingen zijn kletsnat van de dauw, het uitspansel is onregelmatig geschilderd met enorme windveren en daartussendoor blinken de sterren. Voor een vlotte vaart zijn de omstandigheden ideaal en aan een hondewacht als deze is niets bizars, zoals het woord wellicht doet vermoeden. Lees verder Op Vijf Poten Naar Dakar* (23)

Op Vijf Poten Naar Dakar* (22)


Leen de Graaff en de zee zijn één

A/B ZWARTE ZEE 30′ 50′ N 15′ 06′ 1 W. VRIJDAGMORGEN

Een sleepreis van 2600 mijl.

HET STUURHUIS is nog in het duister gehuld. Het is vier uur in de ochtend. Langs de ramen beweegt zich het silhouet van eerste stuurman Leen de Graaff, een 31-jarige mannetjesputter uit Vlissingen. Hij was het die de Zwarte Zee van de week ijzig kalm en keer op keer door de ruwe zee messcherp langs de Ile de France stuurde, toen het erom ging een nieuwe sleepverbinding tot stand te brengen. Het was een fraai staaltje van stuurmanskunst, vooral omdat hij pas zijn eerste reis op dit schip maakt en er dus nog aan moet wennen.

„DAN STA JE WEL EVEN GEK TE KIJKEN”

Dat laatste geeft hij grif toe. „Als je op deze boot denkt dat je er voorbij bent, krijg je nog een halve scheepslengte. En dan sta je wel even gek te kijken. Ik moet natuurlijk nog helemaal naar dit schip toegroeien. Neem nou de Clyde, die is de helft kleiner. Daar speelde ik mee en ik wist er zelfs iedere kromme spijker op te liggen: Maar daar heb ik dan ook achttien maanden op gevaren.” Lees verder Op Vijf Poten Naar Dakar* (22)

‘Verdwijn – Ga’


Dus voeten vegen, een bescheiden klop……de deur geruisloos open.

Als jongen in dienst bij de Gusto gekomen
begon ik mijn loopbaan natuurlijk heel klein,
moest brieven, couranten, etc. rondbrengen
en dagelijks in Directie—kamer zijn.
Daar binnen kwam je niet gewoon
zo iets moest men eerst leren.
Men kwam hier niet bij iedereen,
maar voor de hoge heren!
Dus voeten vegen, een bescheiden klop……
de deur geruisloos open,
dan blijven wachten op de mat
vooral niet verder lopen!
Werd dan het woord tot je gericht,
dan mocht je nader treden,
maar …… niet te dicht, dat hoorde niet,
dus werd dit ook vermeden. Lees verder ‘Verdwijn – Ga’

Op Vijf Poten Naar Dakar* (21)


OVER ENKELE DAGEN LAND IN ZICHT,

ALS HET EEN BEETJE MEEZIT…

“Je hebt nu a-l-l-e-s meegemaakt”

AAN BOORD ZWARTE ZEE 32° 28′ NOORD, 15° 02′ WEST

Een sleepreis van 2600 mijl.

Het breken van de tros is hopelijk de laatste zweepslag, die, de weergoden ons hebben toegebracht”. Kapitein Poot — zijn gezicht een al glimlach — constateert het 48 uur na het fatale moment, waarop de Ile de France zich met een onverwachte ruk losscheurde van de Zee. Hij wandelt, zichtbaar ontspannen, over het dek heen en weer. Op het zit ik me nog te verbazen over de even radicale als welkome verandering van het weer.

Als weermannetjes zijn ze uit hun huisje gekomen: de opvarenden, die vrij van wacht zijn. Ze koesteren zich in een meer dan mild zonnetje, dat de temperatuur om negen uur al boven de dertig graden heeft uitgetild. Zelfs in de schaduw is het al twintig graden. Het is de zon van Madeira, dat ideale oord, dat — verscholen achter de strakke kim — ruim zeventig mijl naar het Westen ligt. Lees verder Op Vijf Poten Naar Dakar* (21)

Op Vijf Poten Naar Dakar* (20)


Toen de tros brak, kwam alle hens aan dek. Het waren…

OGENBLIKKEN WAARIN IEMAND MAN WORDT

A/B ZWARTE ZEE. 43° 03′ NOORD, 14° 43 WEST

„De tros is gebroken”. Als een donderslag bij heldere hemel klonk deze kreet vanochtend, kort na het aanbreken van de dag, in de gangen en verblijven van de Zwarte Zee. „Alle hens aan dek!” De mannen rolden uit hun kooien, slaapdronken nog. Binnen de vijf minuten was iedereen paraat en aller ogen zochten de Ile de France, die zich dan toch nog had los geworsteld uit de stalen greep van de Zwarte Zee. De vijfpoter vluchtte, goeddeels verscholen achter een dicht regengordijn, snel weg en was in korte tijd al enkele mijlen in noordoostelijke richting gevorderd. Hij greep zijn kans, krachtig gesteund door een harde zuidwester en zwaar stampend in de ruwe zee. Lees verder Op Vijf Poten Naar Dakar* (20)