Een reis om de oude Wereldzee (Slot)


Terwijl wij daarna links en rechts handen stonden te schudden, werd ons verteld, dat het vliegveld al dagen lang wegens de regen gesloten was!
We hadden niet verwacht, de volgende dag al weer weg te kunnen gaan. Het vliegveld was gelijk zand-pap! ,.Neen, vandaag kunt U niet weg. Als het niet meer regent, is het veld over acht dagen wel droog.” Maar we hadden geen acht dagen tijd en het was ons aan te zien. .,Dan zetten we de weg wel af”, zei de commandant, ,.probeert U van daar op te stijgen.” Vijftien Franse soldaten zeulden het toestel uit de modder naar de weg. Maar er stond te veel zijwind. Dan starten we op de weg en proberen op de startbaan omhoog te komen. Het gelukte. De wereld om ons heen verdween! Door de modder op de ruiten. Maar we verloren ook het contact met de grond en eenmaal in de lucht, sloeg de modder van de ruiten af. Het toestel en de vleugels zaten een decimeter onder de modder. Verder onderweg ontmoetten we een donderbui. Het zou dwaasheid zijn er doorheen te gaan, maar misschien konden we aan de rand nog wat waterdruppeltjes vangen …… We zeilden er langs en vingen wat regen. Tot we beschoten werden als uit ontelbare mitrailleurs. Hagelstenen als jonge ijsberen ranselden op ons neer en verjoegen ons in de richting van de bergen; bergen, die volkomen dicht zaten. Contact opnemen met Algiers. “Het weer is hier prachtig”, zei Algiers en niet lang daarna stonden wij op Maison Blanche, waar ons brave, dappere toestel de goede beurt kreeg, die we ons zelf gaven. Algiers – Casablanca – Tanger – Valencia. We zetten het toestel neer op het vliegveld Alcazares, een verlaten vliegveld met een schildwacht, die een levensgroot geweer torste. We stonden oog niet stil, of geweer en schildwacht kwamen op ons af. “Dit is een militair vliegveld en U mag hier niet landen. U moet naar ‘El Carmoli’  drie kilometer hier vandaan”. En of we maar mee wilden gaan.
In een wachthuisje lag iemand in een zwembroek luidruchtig te snurken. Het bleek de commandant van het vliegveld te zijn, hetgeen we maar accepteerden, hoewel hij elk teken van zijn waardigheid miste. Hij sprak echter het verlossende woord en gaf toestemming naar El Carmoli te vliegen. Toen we daar neerstreken slaakten we een zucht van verlichting. Maar die zucht sloeg als een hete vlam terug in onze maag, toen we het carnet* wilden pakken! Weg! Vergeten!! In Tanger laten liggen! Onvast waren onze knieën en bijzonder snel onze polsslag toen we bij de douane kwamen. Ja, kijk eens …… ” En we stotterden een verhaal bijeen, dat hoe men het ook bekeek, keerde of wendde en met welke welwillendheid er ook naar geluisterd werd, aan alle kanten het opschrift “Smoes” droeg. ,. …… en of we nu toch nog door kunnen naar Valencia”?
Akkoord, men zou alleen naar onze persoonlijke bezittingen kijken en die kleinigheid van een sportvliegtuig maar over het hoofd zien. Wij naar Valencia, waar we een nieuwe aanval openden op de Spaanse douane. “En wat kunnen we daar nou aan doen?” Als goed gedrilde douanen trokken ze allen gelijktijdig de wenkbrauwen op. Tot we opeens assistentie kregen van een jongedame, in wie we alle mogelijke kwaliteiten vermoed hadden, behalve die van verkeersleidster van het vliegveld Valencia. “Ik stuur wel even een telegram naar Tanger en zal vragen of ze het carnet mee willen geven met de lijndienst naar Madrid. Madrid kan het morgen met het ochtendvliegtuig meegeven naar Barcelona, waar U het om één uur in ontvangst kunt nemen”, zei ze zakelijk, waarmee ze tegelijkertijd alle romantiek verloor en ons, die moeite hadden onze monden dicht te krijgen, de rug toekeerde. 
Het feit, dat we, toen we naar het toestel gingen om onze bagage te pakken, een ongelukkige monteur vonden, die met zijn voet door een vleugel was gezakt, trof als een alledaagse gebeurtenis, vergeleken bij de explosieve, zakelijke voortvarendheid van deze oogverblindende senorita, die wij voor ,dit alles gaarne hadden omhelsd. Als we maar gedurfd hadden …… 
Dan nog slechts enkele dagen: Toulouse – Parijs – Le Touquet – Ypenburg :In gedachten danken we de Shell voor zijn prachtige service en het deponeren van benzine-bronnen, zelfs op plaatsen, waar praktisch geen vliegtuig kan neerstrijken, behalve, wanneer het bemand is met een paar dwaze avonturiers. Want zelfs dáár vonden we benzine …… 

*Om bij tijdelijke uitvoer oponthoud en administratieve rompslomp aan de grens te beperken, kan men in veel landen gebruik maken van een ATA-carnet. Dit internationale douanedocument is een soort paspoort voor goederen die je bij je hebt, zoals filmapparatuur etc.

Bron+Foto’s: I.H.C. Het Zeskant augustus 1955
Fotograaf: Onbekend


Stichting Erfgoed Werf Gusto 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *