Alle berichten van St. Erfgoed Werf Gusto

Geschiedenis Online Prijs 2019


Vanaf vandaag (maandag 7 januari 2019) kan er op de website van Geschiedenis Online Prijs gestemd worden door het publiek op de meest in het oog springende website op het gebied van geschiedenis. Het is een lange rij van genomineerden, dat laat zien dat velen geïnteresseerd zijn in geschiedenis. Zoals u allen weet houdt de website Werf-Gusto.com zich al jaren bezig met de geschiedenis van de Schiedamse scheepswerf. We hebben in 2017 zelfs de ‘Stichting Erfgoed Werf Gusto’ opgericht om het monument van Werf Gusto (onthulling was op 13 juli 2018) mogelijk te maken.

Kijk eens rond op de website van Geschiedenis Onlineprijs. Er is veel moois te zien. Draagt u ons een warm hart toe? Dan zouden we het fijn vinden als u op ons stemt. Het betekent sowieso dat er weer extra aandacht ontstaat voor de geschiedenis van Werf Gusto, de werf die het zieltogende Schiedam aan het begin van de 20e eeuw weer nieuw leven inblies. Wij zien het ook als een erkenning van de vele duizenden vaak anonieme harde werkers, die in die 73 jaar dat de werf bestaan heeft in Schiedam, spraakmakende objecten hebben gebouwd onder soms moeilijke omstandigheden.

!! Als u stemt, wat we fijn zouden vinden, moet u erop bedacht zijn dat de e-mail die u ontvangt van de site ter bevestiging van uw e-mailadres grote kans maakt terecht te komen in de spam box.!!

Veel plezier en succes!

Stem nu op Stichting Erfgoed Werf Gusto
Klik op de button om te stemmen!

St. Erfgoed Werf Gusto 2019

ZEILJACHTENBOUW BIJ WERF GUSTO

Iedere werf heeft wel een hoekje waar iets bijzonders wordt uitgeknobbeld of gebouwd; zéker is dat het geval bij wer­ven als die van I.H.C. Holland, die er immers bekend om staan het liefst iets “buiten het gewone om” te doen, omdat daar nu eenmaal meer eer en voldoening mee valt te be­halen.
 
Ook hij Werf Gusto zijn er van die hoekjes en zelfs één grote hoek: de fabriek van polyester jachten, die bij series van vijftig tegelijk door Amerikaanse opdrachtgevers wor­den besteld.
 
Waarom zij deze scheepjes in Nederland laten bouwen? Zij zeggen zelf: “Ten eerste omdat er daar zoveel goede scheepsbouwers zijn, die de moderne produktiemethodes in hun vinger­toppen hebben “. “Ten tweede omdat de vaklieden steunen op een ervaring van eeuwen; voor hen is het bouwen zelfs tot in de klein­ste details, een zaak van diepe persoonlijke trots.”
 
Als men aan een scheepswerf denkt als aan een bedrijf met veel lawaai, aan zwaar staal en aan grote kranen, is men misschien geneigd om te denken: ,,o ja, en dan bouwen ze ook nog van dat kinderspul, van die jachtjes”.
 
Maar de mensen die zich een jacht kunnen veroorloven tellen heus hun geld niet neer voor “kinderspul”: zij kopen rasechte scheepjes, waarin juist door de kleinere afmetingen het ontwerp, de afwerking en vele details wellicht nóg be­langrijker zijn dan bij zeeschepen.
Op deze foto zijn duidelijk de mallen te zien waarin de Polaris wordt gebouwd, evenals de produktielijn. De voltooide jachten verlaten de fabriek via de deur boven links.
In het dagelijks leven zijn wij er al aan gewend dat de alomtegenwoordige plastics ons leven op vele wijzen niet alleen aangenamer, maar ook goedkoper gemaakt hebben. Toch is in de scheepsbouw het bouwen in plastic duurder dan in hout of staal, maar de besparingen komen op de lange duur voor de eigenaar. Polyester kan niet rotten, lek­ken of roesten. De kleuren zijn een integraal deel van het materiaal, zodat er niets te schuren of te verven valt, en er zijn geen naden die gebreeuwd moeten worden.
 
Het nieuwe materiaal is ook bijzonder sterk, spanningen of stoten veroorzaken slechts beschadiging over een klein oppervlak. Wij kunnen op deze ene pagina geen beschrijving geven van de bouwmethode en daarom zullen we volstaan met een korte beschrijving van de twee modellen die bij Gusto worden gebouwd. Voor wie plastic een koud en levenloos materiaal vindt, zal het een openbaring zijn deze bootjes te zien: de rijke afwerking met mahonie en teak doet hen in weinig onder­scheiden van andere boten. Het hoofddeel van de produktie wordt gevormd door de Polaris, een 26-voet sloepgetuigd jacht met 4 slaapplaatsen. De Polaris is bijzonder rank en snel en kan dus heel goed voor wedstrijdzeilen worden gebruikt, maar de accommo­datie is zódanig dat het scheepje ook kan worden gebruikt voor “cruising”, of, zoals men in Nederland zegt, als fami­liebootje. De diepgang is slechts 66 cm (met centerboard omboog) en het zeiloppervlak is 25 m2.
 
Er zijn twee door vouwdeuren gescheiden hutten. In iedere hut zijn twee kooien. Kombuis, ijskast en toilet behoren tot de standaarduitrusting. En wat voor zeilers, ná de zeil­kwaliteiten, misschien het belangrijkst is: er is bijzonder veel bergruimte aan boord. Er is een gemakkelijk bereik­bare ruimte voor een 39 pk binnenboordmotor, maar het is natuurlijk ook mogelijk een buitenboordmotor aan te pikken (tot 10 pk).
De productie bedraagt 2 ½ per week: om de andere dag verlaat een Polaris de polyesterhal.
 
Oceaan jacht
Het andere model, de Seafarer-45, waarvan er één per maand wordt gebouwd, is veel groter. Het is een 45-voets oceaanracer, met torentuig dat als sloeptuig een als yawl­tuig kan worden geleverd. Als yawl getuigd bedraagt het zeiloppervlak 875 m2. De zeer ruime accommodatie voor 8 personen is verdeeld over drie gescheiden hutten.
Evenals bij de Polaris zijn scheepsromp, dek, opbouw en schotten één geheel van lagen fiberglass en polyester harsen. Ontworpen door de bekendste aller Amerikaanse jachtont­werpers, Olin Stephens, zal de Seafarer-45 de trots zijn van iedere jachthaven: luxueus ingericht, met prachtige lijnen en geschikt om met een goede bemanning snel en veilig rond de wereld te zeilen.
 

bron: Het Zeskant juni 1962


Stichtinbg Erfgoed Werf Gust 2018

Het plastiek van Gust Romijn

Er is door de Stichting Erfgoed Werf Gusto in de aanloop naar de onthulling van het ‘Monument Werf Gusto’ in juli 2018 op velerlei manieren getracht te ontdekken wat er toch in hemelsnaam met het schitterende plastiek van de kunstenaar Gust Romijn is gebeurd na de gedwongen sluiting van de werf in 1978?

Het plastiek, in 1963 door het voltallige personeel geschonken aan de jubilerende werf (1862-1962), zou een voorname plaats hebben kunnen krijgen in de feestelijkheden rond de onthulling van het monument. Echter het is tot voor kort een raadsel gebleven wat er met het zes meter hoge plastiek is gebeurd. Een klein artikel in het Algemeen Dagblad van 7 april 1981 maakte melding, dat de fontein herplaatst zou worden in de grote vijver van het Beatrix park in Schiedam. De historische vereniging van Schiedam maakte in haar maandblad ‘Scyedam’ van 1 april 1982 melding van het feit, dat de edelstalen fontein van Werf Gusto evenals kasten uit het oude kantoorpand zouden worden overgedragen aan het Stedelijk Museum Schiedam of het Gemeentearchief van Schiedam. Al deze initiatieven zijn niet tot uitvoer gekomen. Navraag in 2016-2017 over een mogelijk adres van het plastiek bij het Stedelijk Museum Schiedam, het Gemeentearchief Schiedam, oud-burgemeester R. Scheeres en de weduwe van Gust Romijn leverde niets op. Inmiddels, nadat we deze week onaangenaam verrast werden door ons toegestuurde foto’s, zijn we op de hoogte wat er met het plastiek is gebeurd. 


De foto’s spreken voor zich. De opnames zijn vermoedelijk gemaakt tijdens het slopen van het kantoorpand begin 80’er jaren. Op de opnames is waarschijnlijk de auto zichtbaar van de fotograaf welke is voorzien van een blauwe kentekenplaat. De overheid is midden zeventiger gestopt met de uitgifte van blauwe kentekenplaten. We mogen hieruit concluderen, dat ook de fontein niet is ontkomen aan de sloopdrift, die zo kenmerkend was voor die tijd.

Saillant detail is dat de getoonde foto’s niet echt rijmen met de krantenberichten uit 1981 en 1982.


Stichting Erfgoed Werf Gusto 2018